Eigen honing of jam verkopen? Dit moet er op je etiket.

De Europese etiketteringsverordening (1169/2011) geldt zodra je voorverpakte levensmiddelen aan consumenten verkoopt. Er is geen ondergrens: de hobby-imker op de braderie en de thuiskok met een rek chutneys vallen er net zo goed onder als een fabriek. Het goede nieuws: voor kleine, ambachtelijke producenten zijn er verlichtingen — de belangrijkste is de vrijstelling van de verplichte voedingswaardetabel bij rechtstreekse, lokale verkoop in kleine hoeveelheden.

Het etiket is bovendien niet je enige huiswerk: wie levensmiddelen maakt of verkoopt moet zich als levensmiddelenbedrijf registreren bij de NVWA en hygiënisch werken volgens een hygiënecode. Dat valt buiten deze gids, maar hoort op hetzelfde to-do-lijstje.

Voor honing is het land van oorsprong altijd al verplicht, maar de Europese wijzigingsrichtlijn 2024/1438 scherpt dat per 14 juni 2026aan. Bij honing uit één land blijft het simpel: "Oorsprong: Nederland". Bij mengsels moeten voortaan alle herkomstlanden in aflopende volgorde mét percentages op het etiket. Voor mini-potjes onder de 30 gram mogen tweeletterige landcodes (NL, BE) worden gebruikt.

Voor de imker die eigen honing verkoopt is de impact klein — je vermeldt gewoon Nederland als oorsprong. Maar check wel of je voorraad oude etiketten nog aan de nieuwe formulering voldoet. Verder gangbaar op een honingetiket: de benaming (eventueel met bloemsoort, als die klopt), netto-inhoud, THT, je naam en adres en een partijcode. Honing heeft geen ingrediëntenlijst nodig — het is één ingrediënt.

"Jam", "extra jam" en "marmelade" zijn wettelijk beschermde benamingen met eisen aan het minimale vruchtgehalte — je mag je product dus niet zomaar elke naam geven. Daarnaast hoort op jam-etiketten de vermelding van het vruchtgehalte ("bereid met X g vruchten per 100 g") en het totale suikergehalte. De exacte drempels staan in de warenwetgeving voor vruchtenspreads; check die bij je receptuur — ook deze zijn recent door dezelfde EU-herziening aangepast.